Maryla pochodzi z Pomorza. W jej obrazach widać tęsknotę za stronami rodzinnymi. Poprosiłam ją, aby opowiedziała nam o swojej twórczości.

Marlena Tarasewicz: Czym jest dla Pani malowanie?

Maryla Wiśniewska: Jestem samoukiem. Malowanie to relaks, oderwanie się od rzeczywistości. Kiedy maluję, czas tak szybko płynie... Mam jedno marzenie: mieć własne studio malarskie.

rozmowa z Heleną Walkowicz

Marlena Tarasewicz: Czy sztuka i malarstwo to Pani życiowe pasje?

Helena Walkowicz: Myślę, że tak. Tylko, że przy czwórce dzieci, przy tym wszystkim, co jest do zrobienia... W początkowej fazie w Hiszpanii, w walce o byt, ta właśnie proza życia jakby zabija w człowieku twórczość…

Marlena Tarasewicz: Czy malarstwo jest Pani życiową pasją? Jeżeli tak, to, co o tym zdecydowało?

Tak, chyba jest moją życiową pasją. Z tym, że było to tak, że zawsze pracowałam w tym zawodzie. Z zawodu jestem dekoratorką. Zawsze pracowałam w domach kultury, robiłam rzeźby. Tutaj w Hiszpanii pracowałam z bardzo dobrze znanym w Alcali rzeźbiarzem, który pracował w rzeźbie ze styropianu. Robiliśmy rzeczy dla wielkich almacenów[1]. Praca niesamowita. Mój mąż, kiedy maluję i nie mogę spać (bo, mam jakiś niedokończony obraz), mówi: “Wiesz co, ważniejszy jest dla Ciebie obraz, niż ja!”

Marlena Tarasewicz: Jakie były Pani początki i skąd wzięło się zamiłowanie do malarstwa? Czy miejsce urodzenia miało na to wpływ, bo przecież Mazury są pięknym miejscem, uwrażliwiają człowieka na piękno...

Anna Kielak: Tak, Mazury są bardzo piękne. Moje pierwsze początki, zainteresowanie malarstwem zaczęło się od podstawówki, praktycznie od pierwszych lat. Nawet do tej pory w moim rodzinnym domu można zauważyć, że tam mieszkała jakaś dziewczynka, którą naprawdę pociągało malowanie. Także wszystko zaczęło się od najmłodszych lat.