Marlena Tarasewicz: Zespół Lombard powstał w Poznaniu. Od ponad 20 lat jest obecny na polskiej scenie muzycznej. Tworzyło go 27 muzyków. Jak myślicie, czy to jest jego siłą?

Grzegorz Stróżniak: Z jednej strony tak, z drugiej jednak nie. Dobrze jest jak jest jeden skład, sprawdzeni ludzie, patrzący w jednym kierunku i szanujący się nawzajem. Lombard nie był od początku grupą przyjaciół z podwórka na dobre i na złe. Zawsze chciałem grać w kapeli rockowej. Po tym jak zobaczyłem Maanam w Opolu wiedziałem, że przyszedł czas na to żeby założyć zespół. Lombard powstał w 1981 roku przy Studio Sztuki Estradowej, w którym się uczyłem. To był mój pomysł, jednak muzycy wybrani zostali na drodze przesłuchania zorganizowanego przez szkołę. W zespole zawsze były tarcia, konflikty i niespełnione ambicje. Muzycy odchodzili i przychodzili z różnych powodów, niestety wówczas nie miałem na to wpływu tylko manager przydzielony z Urzędu.

Maryla pochodzi z Pomorza. W jej obrazach widać tęsknotę za stronami rodzinnymi. Poprosiłam ją, aby opowiedziała nam o swojej twórczości.

Marlena Tarasewicz: Czym jest dla Pani malowanie?

Maryla Wiśniewska: Jestem samoukiem. Malowanie to relaks, oderwanie się od rzeczywistości. Kiedy maluję, czas tak szybko płynie... Mam jedno marzenie: mieć własne studio malarskie.

rozmowa z Heleną Walkowicz

Marlena Tarasewicz: Czy sztuka i malarstwo to Pani życiowe pasje?

Helena Walkowicz: Myślę, że tak. Tylko, że przy czwórce dzieci, przy tym wszystkim, co jest do zrobienia... W początkowej fazie w Hiszpanii, w walce o byt, ta właśnie proza życia jakby zabija w człowieku twórczość…

Marlena Tarasewicz: Czy malarstwo jest Pani życiową pasją? Jeżeli tak, to, co o tym zdecydowało?

Tak, chyba jest moją życiową pasją. Z tym, że było to tak, że zawsze pracowałam w tym zawodzie. Z zawodu jestem dekoratorką. Zawsze pracowałam w domach kultury, robiłam rzeźby. Tutaj w Hiszpanii pracowałam z bardzo dobrze znanym w Alcali rzeźbiarzem, który pracował w rzeźbie ze styropianu. Robiliśmy rzeczy dla wielkich almacenów[1]. Praca niesamowita. Mój mąż, kiedy maluję i nie mogę spać (bo, mam jakiś niedokończony obraz), mówi: “Wiesz co, ważniejszy jest dla Ciebie obraz, niż ja!”